Rozdział 7

Hej, Najlepsi!

Rozdział już teraz, bo jestem w niesamowicie dobrym nastroju po skończeniu "Quo vadis"! Nigdy więcej nie tknę tej książki. Oczywiście innym może się podobać, ale ja Sienkiewicza po prostu nie trawię :). No, a poza tym jestem chora, więc jeśli tak dalej pójdzie w najbliższym tygodniu możecie się spodziewać jeszcze jednego rozdziału :). Jak mogliście zauważyć coś mi się napsuło z blogiem i na przykład "biblioteczka" zjechała mi pod wpisy. Albo jak się naciska "komentarze" po postem to się nie podświetla ani nie pokazuje. Nie wiem co to jest i jak to naprawić. Próbowałam nawet zmieniać szablon, usuwać wszystkie gadżety i wstawiać od nowa, nic. Jeśli ktoś wie co to i jak z tym walczyć to proszę napisać na aska lub maila: http://ask.fm/CassandraFollow lub cassandra.follow@gmail.com

A no i dziękuję Lili Potter za komentarz pod poprzednim rozdziałem.

Pozdrawiam

Cassandra 

Hermiona

Budzik zadzwonił o siódmej, co oznaczało, że mam jeszcze półtorej godziny do lekcji. Wstałam i tryskając energią ruszyłam do łazienki. Dzisiaj pierwszy dzień nowego, ostatniego roku w Hogwarcie, trzeba jakoś wyglądać.-pomyślałam. Umyłam zęby, umalowałam się i rozczesałam włosy. Przebrałam się w szaty, spakowałam torbę i wyszłam z pokoju zamykając drzwi zaklęciem. Kiedy schodziłam po schodach zobaczyłam, że z drugiej strony idzie Malfoy. Niech go szlag-pomyślałam.

- Nie wiedziałem, że jesteś rannym ptaszkiem, Granger. - rzucił od niechcenia.

- Myślałam, że fretki lubią długo spać. - zaraz po wypowiedzeniu tego zdania potknęłam się zapominając o ostatnim schodku i psując tym samym efekt tego zdania.

Gdyby nie to, że Malfoy, który już zszedł przytrzymał mnie za ramię jak nic bym się wywaliła. Jednak nie mogłam dać mu tej satysfakcji.

- Nie boisz się, że ubrudzisz się szlamem? - zapytałam z kpiącym uśmieszkiem.

- Na Salazara, Granger, odpuściłabyś trochę.

- Ty nie odpuszczałeś przez siedem lat.

- A podobno to ślizgoni są pamiętliwi.

 - Czyżbyś sugerował zakopanie topora wojennego? - zapytałam ironicznie.

- Może nie od razu, ale moglibyśmy nie skakać sobie do gardeł przy każdej okazji.

- Nie wierzę, że słyszę to z twoich ust, Malfoy.

- Czy to oznacza, że zgodę?

- Sam sobie odpowiedz na to pytanie. Podobno ślizgoni są sprytni.

Właśnie wtedy zdałam sobie sprawę, że on wciąż trzyma moje ramię. Wyszarpnęłam je z uścisku i wyszłam z pokoju zostawiając Malfoy'a samego.

Draco

W momencie, w którym drzwi za Granger się zamknęły po schodach zszedł Blaise pogwizdując jakąś wesołą melodię.

- Co tam, Smoku? Masz minę jakbyś zobaczył Snape'a myjącego włosy.

- Właśnie zaproponowałem Granger zgodę. - powiedziałem dziwnym głosem, bo właściwie dopiero teraz dotarło do mnie co zrobiłem.

Ja, Draco Malfoy, przystojny, seksowny młody bóg, czystokrwisty arystokrata, zaproponowałem Hermionie Granger, małej mugolaczce z Gryffindoru zgodę. To oznacza tylko jedno. Zdecydowanie potrzebuję kofeiny.

- Co jej zaproponowałeś? - zapytał Diabeł szczerze zdziwiony.

- Potrzebuję kawy. Dużo kawy.

Hermiona

Kiedy weszłam do Wielkiej Sali zauważyłam Rona i Harry'ego przy stole Gryffindoru. Podeszłam i usiadłam na przeciwko nich.

- Nie dostałem powiadomienia o pogrzebie. Nie zostałem zaproszony czy Malfoy jeszcze żyje? - przywitał mnie Harry nie odrywając wzroku od egzemplarza Proroka codziennego, który trzymał.

- Żyje. Jeszcze. - powiedziałam kładąc nacisk na ostatnie słowo. Wzięłam głęboki wdech. - I przed chwilą zaproponował mi zgodę.

Ron zakrztusił się kawą, a Harry spojrzał na mnie wielkimi oczami.

- Co zrobił? - zapytał Wybraniec klepiąc przyjaciela po plecach.

- A Zabini zrobił to sama wczoraj. Ale on nigdy nie był taki jak Malfoy, co zresztą było widać po sposobie w jaki to mówił. On jest po prostu takim idiotą, że...

- Kto jest idiotą, Mionuś? - usłyszałam za sobą głos tego właśnie idioty.

Odwróciłam się.

- Akurat mówiliśmy o tobie, Zabini.

Ślizgon władował się na wolne miejsce obok i objął mnie ramieniem.

- Ale przyznaj, że jestem niesamowicie przystojnym idiotą. - poruszył znacząco brwiami.

- Pozostawię to bez komentarza. - powiedziałam i zaczęłam smarować tosta masłem.

- No przyznaj. - marudził trącając mnie ręką.

- Mogę przyznać, że jesteś niesamowicie upierdliwy.

- Ale nie uważasz, że życie beze mnie byłoby niesamowicie nudne?

- Z całą pewnością byłoby niesamowicie spokojne.

- Ależ, Mionuś! Czymże jest spokojne życie, kiedy masz do wyboru życie ze mną?

- Niesamowitym błogosławieństwem. - odparłam z uśmiechem. - Gdzie zgubiłeś tchórzofretkę?

- Nie chciał zbrukać honoru swojej rodziny i usiadł przy stole Slytherinu. Ale jeśli chcesz, to zaraz po niego pójdę...

- Panie Zabini, co pan tu robi? - rozległ się głos profesor Mcgonagall.

- Integruję się, pani profesor. - posłał jej jeden ze swoich firmowych uśmiechów i przyciągnął mnie mocniej do siebie.

- To proszę to robić trochę ciszej. Nie wszyscy chcemy słuchać o tych wszystkich błogosławieństwach, którym pan usilnie zaprzecza.

- Czy sugeruje pani, pani profesor, iż chciałaby się pani profesor mnie pobyć? - ślizgon dramatycznym gestem położył sobie dłoń na sercu. - To boli. O tutaj. - poklepał się po piersi.

Dyrektorka uśmiechnęła się jakby chciała powiedzieć "on jest niemożliwy".

- Panno Granger, chcę widzieć panią, pana Zabiniego, pannę Weasley i pana Malfoy'a dzisiaj o dwudziestej w moim gabinecie.

- Oczywiście pani profesor. - powiedziałam.

Mcgonagall odeszła od nas uśmiechając się mrucząc pod nosem "oj, będzie ciężko".

- To co? Iść po Draco? - zapytał Zabini.

- Nie... - zaczęłam, ale on już wstał.

- No to idę. Jeśli nie wrócę za minutę, to znaczy, że zostałem brutalnie zamordowany za zbrukanie honoru Malfoy'ów. Powiedz Snape'owi, że zawsze go kochałem. - powiedział to w taki sposób, że nie sposób było się nie roześmiać.

Kiedy odszedł w kierunku stołu ślizgonów spojrzałam na Harry'ego i Rona. Obaj mieli wielkie oczy i dziwne miny.

- Czy Zabini, najlepszy kumpel Malfoy'a właśnie siedział przy naszym stole, gadał  z tobą jakbyście znali się od dziecka, a później żartował z Mcgonagall? - zapytał Harry.

- Jak widać. - powiedziałam wzruszając ramionami. Mimo wszystko polubiłam tego idiotę.

- Dlaczego on cię obejmował. - Ron nagle się oburzył.

- Nie wiem. - odpowiedziałam nawet na niego nie patrząc.

- Przyzwyczaiłaś się do tego, tak?! - Ron zrobił się cały czerwony.

- O co ci chodzi, Ron? - zapytałam. - Jejku, wielkie rzeczy Blaise Zabini mnie objął! Masz z tym jakiś problem?

- A żebyś wiedziała, że mam!

- A możesz mnie oświecić dlaczego?!

Na chwilę umilkł, a  później powiedział trochę ciszej:

- Bo nie chciałbym, żeby wszyscy gadali.

- Gadali o czym?! - podjudzałam go. - No dalej, Ronald! Powiedz to! O czym mieliby gadać?!

- Że się puszczasz!

- Tak właśnie uważasz?! - wstałam i Ron zrobił to samo. - Za taką mnie masz?! Na jakiej podstawie tak twierdzisz, co?!

- A chociażby na tej, że ledwo się rozstaliśmy w wakacje, a ty już byłaś z tym mugolem!

- Raz byłam z nim w kinie, Ronald! Może idź do biblioteki, weź sobie słownik i poszukaj tam słowa "puszczalska"? Albo popatrz sobie na Greengrass!

Ron odwrócił się i ruszył w kierunku drzwi zaciskając pięści.

- Czyli wybierasz słownik?! Uważaj, bo tam jest dużo literek! - opadłam na ławkę dysząc ze wściekłości.

- Co się z nim dzieje? - zapytał Harry kręcąc głową.

- Nie wiem, ale jeśli mnie nie przeprosi, to będę miała lepsze stosunki z Malfoy'em niż z nim.

W tym momencie do naszego stołu podszedł Zabini.

- Co mnie ominęło? - zapytał rozwalając się obok mnie.

Za nim usiadł Malfoy.

- Czemu łasic wyszedł z miną jakby ktoś mu zabrał pączka? - zapytał.

- Aż tak cię to obchodzi, Malfoy?

- A i owszem.

- Wkurzył się, bo Zabini mnie objął. A później nazwał mnie puszczalską.

- Mam mu wygarnąć? - zapytał Blaise.

- Nie, dzięki. Szkoda czasu.

- Racja. - powiedział i uśmiechnął się. - Ale zobacz! Udało mi się ściągnąć tu Smoka! Specjalnie dla ciebie, kotku.

- Nie nazywaj mnie kotkiem.

- Dobrze, złotko.

Wzniosłam oczy ku niebu, a później spojrzałam na Harry'ego. Był lekko zmieszany.

- Chyba pójdę po Ginny. - powiedziałam i już miałam wstać, kiedy Zabini przytrzymał mnie za ramię.

- Nic nie zjadłaś. - zauważył Harry patrząc na mój talerz z tostem i jajecznicą.

Usiadłam i zjadłam szybko połowę. Malfoy i Blaise jak gdyby nigdy nic nałożyli sobie po toście z dżemem i zjedli. Wstałam i ruszyłam w stronę wyjścia. Po chwili dogonił mnie Harry.

- Chcesz porozmawiać z Ronaldem? - zapytałam sądząc, że właśnie to jest celem Wybrańca.

- Nie. - pokręcił głową.-Przesadził. Tym razem nikt mu nie pomoże w powiedzeniu "przepraszam".

- Zauważyłeś, że zawsze to on zaczyna? Przed turniejem Trójmagicznym, jak szukaliśmy horkruksów...

Skinął głową i przez chwilę milczeliśmy.

- Mimo wszystko to naprawdę dziwne, że tak dobrze dogadujecie się z Zabinim.

- Może i tak, ale on naprawdę jest w porządku. - powiedziałam z uśmiechem.

- Skoro tak mówisz... - Harry odwzajemnił uśmiech. - Ale do Malfoy'a mnie nie przekonasz.

- Spokojnie, nie mam zamiaru.